नसतेस घरी तू जेव्हाजीव तूटका तूटका

विरती धागेसंसार फ़ाटका होतो॥

नभ फ़ाटून वीज पडावीकल्लोळ तस ओढवतोही

धरा दिशाहीन होतेअन चंद्र पोरका

होतोयेतात उन्हे दाराशीहिरमुसूनी जाती

मागेखिडकीशी धबकून वारातव गंधावाचून

मिठीत विरघळणार्‍यामज स्मरती लाघव

वेळाश्वासावीन ह्रुदय अडावेमी तसाच अगतीक

होतोतु सांग सखे मज कायमी सांगू ह्या

घरदारासमईचा जीव

उदासमाझ्यासह मिण मिण मिटतोन अजूनी झालो

मोठान स्वतंत्र अजूनी झालोतुजवाचुन उमगत

जातेतुजवाचुन जन्मच अडतो